به گزارش شهرآرانیوز، پوشاک زنان ایرانی، آینه‌ای از تمدن، باور و وقار این سرزمین کهن است. از نقوش سنگی دوران هخامنشی تا جامه‌های پارچه‌ای عصر ساسانی و چادر‌های پس از اسلام، زنان ایران‌زمین همواره پوششی آراسته و باوقار داشته‌اند؛ پوششی که نه تنها جنبه زیبایی‌شناختی، بلکه بار فرهنگی و اخلاقی نیز در خود داشته است. تاریخ پوشاک، بخشی از تاریخ تمدن و هویت فرهنگی هر ملت است. انسان از آغاز برای محافظت از سرما و خطرات طبیعت لباس پوشید، اما به‌تدریج، پوشش به نشانه‌ای از باور، شأن و فرهنگ بدل شد.
شواهد تاریخی و نقوش باستانی نشان می‌دهد زنان ایرانی از دیرباز پوششی مناسب، بلند و وقارآمیز داشته‌اند. جیمز لیور، تاریخ‌نگار انگلیسی، می‌نویسد: «در دوران آشوریان و پارسیان، لباس‌های آزاد و غیرچسبان نشانه تمدن و بزرگی بوده و تن‌پوش‌های تنگ و دوخته، نوعی بی‌فرهنگی به‌شمار می‌رفته است.» در دوران مادها، بنا بر آثار برجای‌مانده، لباس زنان و مردان شباهت زیادی به یکدیگر داشت و تنها در سرپوش تفاوت‌هایی دیده می‌شد. ویل دورانت نیز در تاریخ تمدن می‌نویسد: «پارسیان برهنگی را نشانه بی‌شرمی می‌دانستند و همواره لباس بلند می‌پوشیدند.»
در مهر استوانه‌ای مربوط به دوره هخامنشی که در موزه لوور نگهداری می‌شود، ملکه‌ای با لباس بلند، تاج و سرپوش مخصوص زنان هخامنشی بر تخت نشسته است؛ تصویری از شکوه و نجابت زن ایرانی در آن دوران. در دوره اشکانی، زنان پیراهن‌های بلند و چین‌دار با شلوار‌های گشاد می‌پوشیدند. کلاه‌های عمامه‌وار بخشی از موهایشان را می‌پوشاند و بلندی لباس‌ها تا جایی بود که کفش‌ها دیده نمی‌شد. در دوره ساسانی، شنل و بالاپوش اهمیت ویژه‌ای داشت. در سنگ‌نگاره طاق‌بستان، آناهیتا، الهه آب‌ها، شنلی فاخر بر دوش دارد؛ نشانه‌ای از جایگاه والا و معنوی پوشش زن ایرانی در آن دوران.
با ورود اسلام به ایران، پوشش زنان همچنان ادامه‌ی همان سنت‌های پیشین بود، اما رنگی از ایمان و معنویت بر آن افزوده شد. در نوشته‌های تاریخی قرون نخست هجری آمده است که زنان ایرانی از چادر و مقنعه به‌عنوان پوشش بیرونی استفاده می‌کردند. پیراهن‌های بلند، تونیک‌های آستین‌دار و شال یا کمربند‌هایی ساده، بخشی از لباس روزمره زنان این دوره بود.
هرچند سبک لباس‌ها در طول زمان تغییر کرده، اما در جوهره‌ی فرهنگ ایرانی، پوشش همواره نشانه حیا، احترام و شأن زن ایرانی بوده است. از آناهیتای سنگ‌نگاره طاق‌بستان تا بانوان امروز، این سرزمین همواره زنانی داشته که در عین زیبایی، وقار و متانت را پاس داشته‌اند.